راستش را بخواهید، چند وقت پیش توی یکی از همین قنادیهای پرزرقوبرق تهران، چشمم به کارتنهای چیده شده رشته خوشکار افتاد. ظاهرشان بد نبود، اما وقتی یکی را تست کردم، انگار داشتم نان خشک بیمزهای میخوردم که فقط بوی روغن میداد. همانجا بود که یادِ رشت و بازارهای محلی گیلان افتادم؛ یاد پیرمردهایی که با انگشتان لرزان اما هنرمند، روی سینی مسی داغ، تار و پود برنج را چنان به هم میبافتند که آدم دلش نمیآمد بخورد!
چرا هیچ رشته خوشکاری طعم خاطرات کودکی را نمیدهد؟
مشکل اینجاست که در تولیدات انبوه، «عشق» و «زمان» حذف شده است. برای اینکه رشته خشکار واقعی از آب دربیاید، نباید عجله کرد. برنج باید برنج ایرانی مناسب انتخاب کنید، بعد آن برنج آسیاب شود تا آن شیرهی نابش را پس بدهد. اگر از آرد برنج آماده یا کهنه استفاده شود، رشته بعد از سرخ شدن شبیه لاستیک میشود. مخصوص آرد برنج هایی که از برنج های خارجی تهیه شده است.
ما در سایت رشته خوشکار، تصمیم گرفتیم این سنت را به خانه شما برگردانیم. ما از برنج هاشمی استفاده میکنیم و مغز گردو را همان لحظه خرد میکنیم تا چربیاش اکسید نشود. اگر شما هم مثل من دلتنگ آن تردیِ اصیل و عطر هل و دارچین هستید که کل خانه را برمیداشت، سری به بخش محصولات ما بزنید. باور کنید طعم واقعی سوغات شمال، با آنچه در سوپرمارکتها میبینید، زمین تا آسمان فرق دارد.
